foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Lubogoszcz

to nasze

miejsce na ziemi

to nasz zakątek

to nasza miejscowość

Get Adobe Flash player

Lubogoszcz

Wieś Lubogoszcz (typ ulicówka) po raz pierwszy wzmiankowana jest w dokumencie z 29 czerwca 1264r. Zgodnie z jego zapisem książę Konrad I Głogowski potwierdza, że posiadłość Lubogoszcz stanowi własność klasztoru w Lubiążu. Została ona rzekomo wykupiona od Leonarda syna Wyrgo. Jest to jednak fałszerstwo pochodzące z XIV w., mające być może stanowić kartę atutową w walce o posiadłość z księciem Stefanem i jego spadkobiercami.

Po raz kolejny wzmianki o wsi pojawiają się na początku XIVw.

 

Najprawdopodobniej wieś, mimo, że leżała w bliskości latyfundium lubiąskiego stanowiła przez pewien czas własność prywatną. Było tak w czerwcu roku 1313, kiedy to wymieniony był niejaki Wittekin de Eichberg (z Lubogoszczy), któremu lubiąski zakon cystersów przekazał w użytkowanie młyny w zamian za uiszczanie stosownej opłaty w zbożu. Świadkiem był inny mieszkaniec wsi- Johann Schulz. Między 1313 a 1340 wieś weszła do klucza własności ziemskiej klasztoru cystersów.

W średniowiecznych dokumentach pojawia się nazwa Eichberg (Eichperg) - co oznacza "Dębowa Góra". Zapewne przesłanką dla nadania nazwy Lubogoszcz był zapis ze wspomnianego falsyfikatu: "villam Lubegost que nunc Echberg dictur". Znaczna ilość miejscowości o nazwie Eichberg spowodowała, że nadanie nazwy po 1945r. przesunęło się w czasie. Większość nazw została przetłumaczona z użyciem wyrażenia "dąb" - "Dębogóra", "Dąbrowica, "Dębowiec", "Dąbrowa". Jedynie w tym jedynym przypadku odwołano się do mającego średniowieczną metrykę dokumentu.

W roku 1340 jeden z możnowładców - Heinrich von Rechenberg dopuścił się zamachu na dobra klasztorne, m.in. Maszewo za co został ukarany klątwą opata i konwentu klasztoru w Lubiążu.

W roku 1455 jedna z dużych kłótni o granice pomiędzy mieszkańcami Maszewa i Lubogoszczy doprowadziła do interwencji opata lubiąskiego i załagodzeniu sporu. Między rokiem 1397 a 1474 prawa do wsi (zestawu) były w posiadaniu rodu van Knobelsdorff.

Jeszcze w roku 1491 wieś znajdowała się w rękach Siegmunda von Rothenburga, który przy akceptacji elektora Johanna przekazał w 1492r. Maszewo, Lubogoszcz [w dokumencie Eichperg] i Połęcko we władanie rodu brandenburskiego-von Löben.

W roku 1536 wsie Osiecznica, Maszewo, Połęcko, Lubogoszcz stanowiły własność Gottfrieda von Canitza, syna Siegmunda.  Jeszcze w  XVI w. wieś przeszła pod zarząd urzędu domenalnego w Krośnie, stała sie wsią "królewską". W roku 1633 areał wsi wynosił 30 łanów (750 ha). Osadę zamieszkiwało 22 gospodarzy-kmieci (Write).

Życie religijne wsi skupiało się wokół kościoła. Istniejąca świątynia została zbudowana w XIX w. Stara była, jak pisał krośnieński kronikarz Möller po odbyciu wizytacji w 1701r. : "pusta w środku z dachem krytym gontem". Nie są znane początki parafii Lubogoszcz. W okresie reformacji zasieg parafii obejmował również kościół filialny w Osiecznicy. Pierwszym luterańskim pastorem był w latach 1564- 1565 Benedikt Simula, późniejszy kapłan w kościele Św.Andrzeja w Krośnie Odrzańskim, Bobrowicach i Wężyskach. Świątynia posiadała naczynia liturgiczne, m.in. kielich z roku 1660 ufundowany przez międzyrzeckiego kupca Paula Kramma. Na wyposarzeniu kościoła były również dzwony. Dwa o metryce średniowiecznej: 60cm i 80cm oraz jeden 64 cm wykonany w 1683r. przez ludwisarza Lorenza Köckeritza ze Szczecina. Fundatorami byli ówczesny Zarządca (starosta) Krosna baron Melchior Friderik von Canitz i burmistrz miasta Balthazar Friedrich Hamel.

Klasyfikacja z roku 1719 potwierdzała przynależność do Królewskiego Urzędu w Krośnie Odrzańskim. Stan ten nie zmienił się do XIXw. W 1804r. wieś w 33 gospodarstwach zamieszkiwało 216 osób. Od połowy XVIIw. nie zmienił się również areał, który wciąż wynosił niemal 30 łanów (dokładnie 29 i 2/3 ) , czyli ok 480ha. Wśród  mieszkańców było 3 wolnych sołtysów/kmieci (Freischulzen), 18 kmieci (Ganz Bauern), 1 chałupnik małorolny (Büdner), 4 komorników (Einlieger) oraz kowal. Prawdopodobnie istniał także folwark, który Bratring sytuował przy miejscowości Sycowice. Wieś niezwykle dynamicznie się rozwijała. W roku 1840 było już 57 gospodarstw i niemal 402 mieszkańców, a 16 lat później -468. We wsi funkcjonowała szkoła której kierownik i zarazem jedyny nauczyciel, podobnie jak miało to miejsce w innych majątkach otrzymał przydział ziemi.

Na początku XXw., tuż przed wybuchem I wojny światowej posiadaczem majątku w Lubogoszczy został Günter von Rürleben. W roku 1921 odkupili go osadnik Ernst Müller wraz  z małżonką Elizabeth z domu Tausch. Wieś zamieszkiwały wówczas 534 osoby. Ostatnim właścicielem Lubogoszczy był od roku 1930 żeglarz Ernst Menz, który poślubił Bertę Müller. W dobie nazizmu liczba mieszkańców systematycznie się zwiększała, licząc 551 osób w 1933r. i 571 w 1939r.

 

 

Historia  sołectw gminy Maszewo do 1945 roku - Tomasz Struk

 

Dodaj komentarz