foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

Lubogoszcz

to nasze

miejsce na ziemi

to nasz zakątek

to nasza miejscowość

Lubogoszcz

Wieś Lubogoszcz (typ ulicówka) po raz pierwszy wzmiankowana jest w dokumencie z 29 czerwca 1264r. Zgodnie z jego zapisem książę Konrad I Głogowski potwierdza, że posiadłość Lubogoszcz stanowi własność klasztoru w Lubiążu. Została ona rzekomo wykupiona od Leonarda syna Wyrgo. Jest to jednak fałszerstwo pochodzące z XIV w., mające być może stanowić kartę atutową w walce o posiadłość z księciem Stefanem i jego spadkobiercami.

Po raz kolejny wzmianki o wsi pojawiają się na początku XIVw.

 

Najprawdopodobniej wieś, mimo, że leżała w bliskości latyfundium lubiąskiego stanowiła przez pewien czas własność prywatną. Było tak w czerwcu roku 1313, kiedy to wymieniony był niejaki Wittekin de Eichberg (z Lubogoszczy), któremu lubiąski zakon cystersów przekazał w użytkowanie młyny w zamian za uiszczanie stosownej opłaty w zbożu. Świadkiem był inny mieszkaniec wsi- Johann Schulz. Między 1313 a 1340 wieś weszła do klucza własności ziemskiej klasztoru cystersów.

W średniowiecznych dokumentach pojawia się nazwa Eichberg (Eichperg) - co oznacza "Dębowa Góra". Zapewne przesłanką dla nadania nazwy Lubogoszcz był zapis ze wspomnianego falsyfikatu: "villam Lubegost que nunc Echberg dictur". Znaczna ilość miejscowości o nazwie Eichberg spowodowała, że nadanie nazwy po 1945r. przesunęło się w czasie. Większość nazw została przetłumaczona z użyciem wyrażenia "dąb" - "Dębogóra", "Dąbrowica, "Dębowiec", "Dąbrowa". Jedynie w tym jedynym przypadku odwołano się do mającego średniowieczną metrykę dokumentu.

W roku 1340 jeden z możnowładców - Heinrich von Rechenberg dopuścił się zamachu na dobra klasztorne, m.in. Maszewo za co został ukarany klątwą opata i konwentu klasztoru w Lubiążu.

W roku 1455 jedna z dużych kłótni o granice pomiędzy mieszkańcami Maszewa i Lubogoszczy doprowadziła do interwencji opata lubiąskiego i załagodzeniu sporu. Między rokiem 1397 a 1474 prawa do wsi (zestawu) były w posiadaniu rodu van Knobelsdorff.

Jeszcze w roku 1491 wieś znajdowała się w rękach Siegmunda von Rothenburga, który przy akceptacji elektora Johanna przekazał w 1492r. Maszewo, Lubogoszcz [w dokumencie Eichperg] i Połęcko we władanie rodu brandenburskiego-von Löben.

W roku 1536 wsie Osiecznica, Maszewo, Połęcko, Lubogoszcz stanowiły własność Gottfrieda von Canitza, syna Siegmunda.  Jeszcze w  XVI w. wieś przeszła pod zarząd urzędu domenalnego w Krośnie, stała sie wsią "królewską". W roku 1633 areał wsi wynosił 30 łanów (750 ha). Osadę zamieszkiwało 22 gospodarzy-kmieci (Write).

Życie religijne wsi skupiało się wokół kościoła. Istniejąca świątynia została zbudowana w XIX w. Stara była, jak pisał krośnieński kronikarz Möller po odbyciu wizytacji w 1701r. : "pusta w środku z dachem krytym gontem". Nie są znane początki parafii Lubogoszcz. W okresie reformacji zasieg parafii obejmował również kościół filialny w Osiecznicy. Pierwszym luterańskim pastorem był w latach 1564- 1565 Benedikt Simula, późniejszy kapłan w kościele Św.Andrzeja w Krośnie Odrzańskim, Bobrowicach i Wężyskach. Świątynia posiadała naczynia liturgiczne, m.in. kielich z roku 1660 ufundowany przez międzyrzeckiego kupca Paula Kramma. Na wyposarzeniu kościoła były również dzwony. Dwa o metryce średniowiecznej: 60cm i 80cm oraz jeden 64 cm wykonany w 1683r. przez ludwisarza Lorenza Köckeritza ze Szczecina. Fundatorami byli ówczesny Zarządca (starosta) Krosna baron Melchior Friderik von Canitz i burmistrz miasta Balthazar Friedrich Hamel.

Klasyfikacja z roku 1719 potwierdzała przynależność do Królewskiego Urzędu w Krośnie Odrzańskim. Stan ten nie zmienił się do XIXw. W 1804r. wieś w 33 gospodarstwach zamieszkiwało 216 osób. Od połowy XVIIw. nie zmienił się również areał, który wciąż wynosił niemal 30 łanów (dokładnie 29 i 2/3 ) , czyli ok 480ha. Wśród  mieszkańców było 3 wolnych sołtysów/kmieci (Freischulzen), 18 kmieci (Ganz Bauern), 1 chałupnik małorolny (Büdner), 4 komorników (Einlieger) oraz kowal. Prawdopodobnie istniał także folwark, który Bratring sytuował przy miejscowości Sycowice. Wieś niezwykle dynamicznie się rozwijała. W roku 1840 było już 57 gospodarstw i niemal 402 mieszkańców, a 16 lat później -468. We wsi funkcjonowała szkoła której kierownik i zarazem jedyny nauczyciel, podobnie jak miało to miejsce w innych majątkach otrzymał przydział ziemi.

Na początku XXw., tuż przed wybuchem I wojny światowej posiadaczem majątku w Lubogoszczy został Günter von Rürleben. W roku 1921 odkupili go osadnik Ernst Müller wraz  z małżonką Elizabeth z domu Tausch. Wieś zamieszkiwały wówczas 534 osoby. Ostatnim właścicielem Lubogoszczy był od roku 1930 żeglarz Ernst Menz, który poślubił Bertę Müller. W dobie nazizmu liczba mieszkańców systematycznie się zwiększała, licząc 551 osób w 1933r. i 571 w 1939r.

 

 

Historia  sołectw gminy Maszewo do 1945 roku - Tomasz Struk